Bohemian rhapsody - UK - Bryan Singer
Allereerst moet ik kwijt dat ik hoegenaamd niets heb met de muziek van Queen. Afgezien van het nummer waarnaar de film vernoemd is (een nummer dat buitengewoon origineel is en knap in elkaar zit) heb ik het altijd maar een veel te gepolijste band gevonden waar geen greintje rauwheid in te ontdekken viel. Ook de stem van Mercury vond ik altijd nogal hoog en irritant al moet ik beamen dat hij technisch wel een goede zanger was natuurlijk. Hoe dan ook, de muziek staat me dermate tegen dat ik om die reden besloot de film niet in de bioscoop te bekijken maar gewoon thuis voor de buis (met het geluid lekker zacht en met de mogelijkheid tot doorspoelen).
Maar omdat de film op dit moment wel in de bioscopen draait neem ik 'm mee voor een recensie in deze subrubriek. 

Het moet gezegd dat de film knap in elkaar zit. Het zoomt uiteraard vooral in op de exentrieke zanger die zijn Parsische achtergrond, met alle gedragsgerels en conventies, wil ontvluchten en zijn naam verandert in Freddie Mercury zodra zijn band van de grond begint te komen. Voorts volgen we zijn pad, en die van de band, incluis alle successen, de persoonlijke drama's en de conflicten. Opvallend is wel dat de seksuele uitspattingen alleen worden gesuggereerd maar nooit worden getoond. En nog opvallender is dat de hele verhaallijn net wat te soepel verloopt; alles net wat te mooi in elkaar valt en alles net wat te perfect aansluit.  Oftewel; dat het echt allemaal op deze manier is gebeurd is onmogelijk. Daarmee is het de rauwheid die ontbreekt. Net als de muziek van queen dus eigenlijk: dramatisch maar wel georchestreerd dramatisch. 

Eigenlijk is dit gewoon een typsische Oscar film. Een van 'zero to hero' thematiek met een tragisch einde, die netjes aan alle dramaturgische wetten voldoet. Die onderhoudend is, en goed geacteerd en vooral nergens uit de bocht vliegt laat staan dat het shockeert (geen expliciete homoseks!); de oscarjury likt zijn vingers er bij af. 
Edoch, dat het verhaal van Mercury an sich (van bagagedrager naar superster die worstelt met zijn homofilie en uiteindelijk aan AIDS sterft) interessant genoeg is om geboeid te blijven kijken, ook voor een kritische zeikstraal als ondergetekende, is evident. Ik verwacht dan ook dat er nog vele rockband biografiëen gaan volgen. En dat is geen straf; op zichzelf is het best een aardig genre. Nu alleen nog betere muziek en wat meer echte rock & roll in de uitwerking...

7+


 
Ce magnifique Gateau - België - Emma de Swaef/ Marc James Roels
Korte animatiefilm die zich afspeelt in Belgisch Congo ten tijde van de koloniale overheersing. Wie een kritisch anti-slavernij betoog verwacht komt echter bedrogen uit. De raamvertelling van de 5 personages die onderling op enigerlei wijze met elkaar verbonden zijn is eerder vervreemdend en tragikomisch van toon. 


Eerlijkgezegd is het me een raadsel wat de makers voor ogen hadden bij het maken van deze film. Wellicht willen ze het absurde van die koloniale waanzin aantonen. Maar waarom daar (bijvoorbeeld) een romance van een ex broodjesbakker met een slak bij aan te pas moet komen? 
Ook is er de vraag of het überhaupt gepast is om dergelijke slapstick elementen aan het slavernij verleden te koppelen.  Laten we het maar op dat typische, soms onnavolgbare Belgische absurdisme houden...

Hoe dan ook; zeker is dat dit een fraai gestileerde animatie is van gestoffeerde poppen met eveneens fraaie magisch realistische elementen. Een film ook die mooi laveert tussen slapstick en tragedie. 
Van mij had alleen die koloniale connotatie achterwege mogen blijven. Het voegt weinig toe aan de verhaaltjes an sich en het lijkt vooral te zijn gekozen om het één en ander een interessanterig politiek tintje te geven. Zodat de filmpers er weer met graagte extra lagen in kan zeggen te zien. 

7


Shoplifters - Japan - Hirokazu Kore-eda


Ik ben doorgaans geen fan van de Aziatische cinema en heb het helemaal gehad met het oververtegenwoordigde genre van het familiedrama in de bioscopen, en de winnaars van de gouden palm in Cannes vind ik eigenlijk ook altijd k**, dus welke boze demonen me hebben bewogen toch deze film te gaan bekijken is me een raadsel. Ik had het ook beter kunnen laten. Deze crowdpleasende  'feelgood kerstfilm' (niet zo bedoeld naar wel zo ervaren)  gaat zoals het de meeste Aziatische films betaamt gebukt onder veel te expliciete dialogen en kneuterig acteerwerk. En zoals het een familiedrama betaamt gaat het heel voorspelbaar over de vraag wat de betekenis is van 'echte familie' al is het hier wel bijzonder 1dimensionaal uitgewerkt met enorm karikaturale personages. Ook heel veel losse eindjes in het scenario (slecht uitgewerkte plotlijnen). De schattige kindjes in de film maken eea goed maar op dat goedkope sentiment gaan we een film niet positiever beoordelen. 
Deze flop hoort eigenlijk onder het kopje 'don't believe the hype' (want gouden palm winnaar en bewierookt  door de slaafs volgende  broodpers) maar er waren nog véél slechtere hypes dit jaar die ik niet eens de moeite heb gegund te bespreken. Daarom wat flauw deze als enige 2018- film onder dit kopje te plempen. Bovendien heeft dit werkje tenminste 1 origineel element; het shoptlifting-en ontvoeringsthematiekje. 

Scenario: 4   Sfeer/ fotografie: 5  Acteerwerk: 4
Eindoordeel: 4,5


 
Cold war - Polen - Pawel
 Pawlikowski
De meest door de filmpers en diverse vakjury's gehypte film van dit moment is Cold War van Pawlikowski. Deze regisseur was in 2014 verantwoordelijk voor het pareltje Ida, dat een min of meer toevallige arthousehit werd en met prijzen werd overladen. Terecht overigens. 

Blijkbaar smaakte al deze lof zo goed dat Pawlikowski besloot het kunstje nog eens te herhalen en er vooral nog een schepje van alles bovenop te doen. In deze verfilming van het liefdesverhaal van zijn ouders, waarin de koude oorlog de geliefden van elkaar doet verwijderen maar waar de liefde uiteindelijk toch wint, is alles gegooid op het filmjury-en crowdpleasen.  Er zijn gelijkenissen met Ida, waar ook een lovestory onder ligt met een melancholisch-en jazzy sfeertje. Maar waar het bij Ida nog subtiel gebeurt trekt Pawlikowski bij Cold war (bijna) alle registers open. Het is het typische overromantische tragische liefdesverhaal dat aan alle cliche's voldoet. Zowel in beeldtaal als in de dialogen, en ook in het narratief. Logisch gevolg is een film die inderdaad met nóg meer met prijzen wordt overladen momenteel. 

Is het daarmee voor mij ook meteen een slechte film geworden?  Zover wil ik niet gaan. Ik vind het enkel teleurstellend dat de regisseur de ingetogenheid van de voorganger blijkbaar graag opoffert voor nóg meer lofzangen door duidelijk het lijstje af te werken van filmeigenschappen die de vakjury en het grote publiek  zo waardeert. Ik vind het daarmee een 'onechte' film geworden. Ik heb zelf liever een film die een beetje schuurt dan een overduidelijke crowdpleaser. 

Dankzij het goede acteerwerk, het op zichzelf fijne jazzy sfeertje en de wederom zeer esthetische in zwart/wit geschoten fotografie (dat laatste is toch hét handelsmerk van de regisseur) kan ik er echter, ondanks al mijn bedenkingen,  toch niet onderuit om de film toch met een ruime voldoende te beoordelen. 

 

7


 

Roma - Mexico - Alfonso Cuarón
Roma is één van de meest bewierookte films van dit moment. Deze in zwart/wit geschoten en door Netflix geproduceerde film is in een beperkt aantal bioscopen in Nederland te zien deze maand en er wordt door de reguliere filmpers aangeraden het vooral op groot scherm te aanschouwen. 

Dat advies komt mij niet zinloos over. Roma is een nogal trage film waarin het grootste deel (ogenschijnlijk) niet veel opzienbarends gebeurt en die het vooral van de sfeer en de cinematografie moet hebben. Op een TV scherm zal  het doorsnee Netflix publiek de aandacht er niet lang bij kunnen houden ben ik bang (gewend als het is aan snelle plotwendingen en spannende cliffhangers) maar in de bioscoop is het een fraaie kijkervaring. 

Het verhaal is gebaseerd op de familieherinneringen van de regisseur uit zijn jeugd , wat hij heeft gefilmd vanuit het perspectief van het Mexicaanse dienstmeisje. Dit laatste is een zeer sterke keuze, omdat het het geheel boven het standaard familiedrama uittilt. De laag van de klassenverschillen in een maatschappij wordt dan bijvoorbeeld invoelbaar meegenomen. Maar het is vooral het personage zelf dat veel indruk maakt.  Ik werd in elk geval zeer ontroerd door haar onvoorwaardelijk liefdevolle karakter en getroffen door haar tragiek. 

Meer dan een familiedrama tegen de achtergrond van maatschappelijke onrust in Mexico in de jaren '70 (wat het ook is overigens) is Roma eerst-en vooral een liefdevolle ode van de regisseur aan zijn voormalige surrogaat-moeder cq het  dienstmeisje in kwestie. Het is, resumerend, een realistisch aandoende, mooi geschoten en goed geacteerde film met een uit het leven gegrepen tragiek. 

8+


 Widows - UK - Steve McQueen


De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik deze film niet helemaal heb kunnen afkijken doordat de filmprojector een half uur voor het einde uitviel en de operateurs 'm ook niet meer aan de praat kregen. Edoch; het feit dat niemand in de zaal (incluis ikzelf) daar erg teleurgesteld over leek zegt eigenlijk al genoeg. Regisseur McQueen heeft mi maar één goede film gemaakt (zijn rauwe debuut Hunger) en heeft zich daarna een stijl toegeëigend die het best te omschrijven is als Hollywoodiaanse voorspelbaarheid en sentiment in een 'europees arthouse jasje'. Zijn onderwerpen zijn vaak controversieel (seksverslaving in Shame, racisme in 12 years a slave) waardoor hij vaak alle lof krijgt van de reguliere filmpers, maar de uitwerking is steeds weer schrijnend clichématig.  Bij Widos is het controversiële ook al verdwenen waardoor de clichématigheid overblijft. Het vlakke verhaaltje over de weduwen van gestorven misdadigers die om te overleven een overval moeten begaan is wel weer op een typisch arthouse-achtige wijze uitgewerkt en gefilmd, en ook best goed geacteerd, maar je hoeft het einde niet te halen om te weten welke kant het op zal gaan. 


Scenario: 4   Sfeer/ fotografie: 6  Acteerwerk: 8
Eindoordeel: 6



Mary Shelley - UK - Haifaa Al Mansour

Het is toch wel van een ironie: ga je naar een biopic over de auteur van Frankenstein om die tsunami aan relatiedrama's in de bioscopen te ontlopen en wat krijg je: een onvervalst relatiedrama. Er is werkelijk geen ontkomen aan. 

Toch was ik waarschijnlijk, ook als ik wél van tevoren had geweten dat dit een relatiedrama zou zijn, deze film gaan kijken en dat is vanwege de regisseuse. Deze Arabische filmmaker heeft eerder het onvolprezen pareltje Wadjda gemaakt, een voor Saudi-Arabische begrippen onvervalst feministische vertelling waarin een jong Arabisch meisje het niet pikt dat zij niet mag fietsen en haar buurjongetje wel. 
En ook deze biopic over Shelley heeft feministische elementen. Als de 16 jarige jonge schrijfster in het 19'e eeuwse Engeland moet opboksen tegen de paternalistische cultuur waar mannen 100 % de dienst uitmaakten en vrouwen als tweederangsburgers werden gezien en zeker niet serieus genomen werden als autonome intellectuele wezens.  

Toch wordt deze emanicipatiestrijd, evenals het groeiende atheïsme, alsmede de opkomst van de moderne wetenschap slechts heel zijdelings aangestipt in de film. Ter faveure van het tragische liefdesverhaal van Mary en de destructieve idealistische dichter Percy Shelley. Deze geschiedenis mag dan de directe aanleiding zijn geweest voor het ontstaan van het beroemde Frankensteinboek, toch is het jammer dat er vrijwel enkel op die getroubleerde relatie wordt ingezoomd. Zoveel zelfs, dat het compleet uit de lucht komt vallen als Mary Shelley ineens met dat boek op de proppen komt. Haar literaire talent is volkomen buiten beschouwing gelaten in de film, en ook worden andere interessante inspiratiebronnen dus haast volkomen genegeerd. 

Als gelaagde biopic stelt deze film dus nogal teleur. Zien we het sec als kostuum/relatiedrama dan denk ik dat het wel een sterke film is in het genre. Het is op zichzelf namelijk wel vakkundig gemaakt, het ziet er fraai uit en er wordt bovendien erg goed geacteerd (ook al spreken de personages vrijwel enkel in poëtische volzinnen wat me niet erg realistisch lijkt).  Het enige probleem is dat ik het heb gehad met dit genre. De overkill ervan in de bioscopen is al jaren veel te groot. 
Helaas moet ik binnenkort toch weer zo'n relatiedrama gaan kijken (cold war)  omdat de naam van de regisseur Pawel Pawlikowski is. Maar dit geheel terzijde..

7


 

Suspiria - Italië - Luca Guadagnino
Deze gestileerde horrorfilm blijkt een soortvan remake te zijn van een cult-horror klassieker met dezelfde naam uit 1977. Een origineel dat ik niet ken omdat ik niet zo in het horror genre thuis danwel geïnteresseerd ben.  Een vergelijking kan ik dus niet maken en ik kan enkel afgaan op wat ik zojuist heb gezien. 

En dat is, zoals zovaak dit jaar, een nogal inconsistente film met zwakke en sterke elementen. Eerst maar even de sterke punten: het is een artistiek vrij hoogstaande, semi-intelligente horror die vooral het eerste uur een sterke opbouw kent. Het verhaal over een ogenschijnlijk ambitieus lijkend Amerikaans meisje dat toegelaten wordt op een prestigieuze Berlijnse dansschool in de vroege jaren '70 is goed opgebouwd. Vooral de langzame wijze van vertellen (de film duurt ook 2,5 uur) waarbij de duistere geheimen van de dansschool laag voor laag afgepeld worden is een prettige narratieve keuze geweest van de regisseur. Ook Tilda Swinton als hoofd van de dansschool is goed gecast met haar altijd aanwezige androgyne en mysterieuze 'look'. 
Minder goed aan de film zijn de zijlijnen van het hoofdverhaal. De RAF kapingen en protestacties die worden aangestipt hebben geen enkele functie en dat geldt evenzeer voor het oorlogsverleden van de psychiater in de film. Het zijn scènes die lagen suggereren die er helemaal niet zijn. Ook de keuze voor hoofdrolspeelster Dakota Johnson is een misser. Het is een actrice zonder uitstraling en met weinig acteertalent en dat wordt vooral in de scènes met Swinton (die die kwaliteiten allemaal wel bezit) pijnlijk duidelijk. De soundtrack is ronduit verschrikkelijk (tenzij je van dat beknepen jankstemmetje van Tom Yorke houdt) en last nut not least is het einde van de film te clichématig  en teveel over the top. De subtiele opbouw van ervoor wordt er iig danig mee verpest. 

Maar ondanks deze laatste negatieve kwalificaties is het uiteindelijke oordeel toch redelijk positief. Vooral omdat dit echt een 'bioscoopfilm' is. Fraai gestileerd en geschoten wat goed tot zijn recht komt op een groot filmdoek.  Het is daarmee een echte arthousehorror die ver afstaat van de goedkope popcornvarianten die doorgaans de filmzalen vervuilen.

7+


 

Gräns - Zweden - Ali Abassi
Deze tweede film van de beginnende regisseur Abassi vertoont sterke overeenkomsten met het meesterwerkje Låt den rätte komma in van zijn beroemde landgenoot Thomas Alfredson. Ook Abassi blijkt een voorkeur te hebben voor personages die buiten de groep vallen en/of een mysterieus geheim met zich meedragen. En ook qua stijl en cinematografie zijn er raakvlakken te vinden.   

Gräns is een soortvan 'coming of entity' film van het hoofdpersonage Tina die mismaakt denkt te zijn geboren en ook allerlei eigenschappen bezit die 'normale mensen' niet blijken te kennen. Een wereld gaat voor haar open als ze iemand ontmoet met dezelfde kenmerken als zij , die tevens meer over de achtergronden van hun beider geschiedenis lijkt te weten. 

Tot het moment dat Tina ontdekt wie ze is, is de film erg sterk. De spanningsopbouw van het eerse deel van het plot is goed uitgewerkt en het spanningsveld tussen beide hoofdpersonages is knap geacteerd. Na de sleutelscènes in het midden van de film zakt het niveau helaas iets in en wordt ook het plot gaandeweg wat meer voorspelbaar en is 1 verhaallijn te geforceerd 'gezocht'. 

Een échte onvergetelijke parel als  Låt den rätte komma in is het dus niet. Maar dat neemt niet weg dat Gräns toch een intrigerende en mooi geschoten film is geworden, met een aantal zeer memorabele scènes. En regisseur Abassi lijkt met zijn post-debuut een nieuwe rijzende ster aan het Zweedse filmfirmanent te zijn.

7,5


 The old man & the gun - VS - David Lowery

Weinig verheffende film over een bejaarde bankrover/recidivist. Het meer dan magere plotje behelst uiteindelijk weinig meer dan een voorspelbare ontluikende lovestory van de bankrover met zijn nieuwe liefje en het clichématige thema van een rechercheur die de bende waartoe hij behoort  probeert op te sporen. Het enige prettig afwijkende is de ingetogen lome sfeer die gespeend is van elke vorm van actie/sensatie. 
Ondanks de sterrencast van Robert Redford, Casey Affleck, Sissy Spacek en Tom Waits wil het maar niet echt boeien. 

Scenario: 3   Sfeer/ fotografie: 7  Acteerwerk: 7
Eindoordeel: 5,5


 

The sisters brothers - Frankrijk - Jacques Audiard
Verfilming van een veelgeprezen boek dat ik nooit gelezen heb maar waar ik wel óver gelezen heb. En dat klonk altijd wel interessant. In die zin verwachtte ik wel het één en ander toen ik hoorde dat het verfilmd zou worden maar de trailer die daarop volgde (die leek op een soort mislukte comedy) temperde die verwachtingen weer behoorlijk. 

Wat ik weet over het boek is dat het een soortvan 'clash' beschrijft tussen het oude anarchistische 'wilde westen' en de opkomende ideeën en idealen van beschaving en democratie. In deze transitie van 2 werelden bevinden de hoofdpersonages (2 broers die hun kost verdienen als  huurmoordenaars/revolverhelden) zich en het kost ze enige moeite daarin hun nieuwe weg te vinden. 
Een interessant thema wat je niet vaak tegenkomt in een western en dat maakt deze film dan ook meteen anders dan we gewend zijn. 

Helaas is de genoemde clash in mijn opinie wat oppervlakkig uitgewerkt. Zo spreekt bijv. slechts 1 personage in luttele zinnen over gelijkheid en democratie en het is wat onwaarschijnlijk dat hij op basis van deze quotes al zo snel medestanders achter zich krijgt.  En zo zitten er nog wel wat meer weinig uitgediepte en ongeloofwaardige scènes in de film. Maar ondanks deze tekortkomingen is het afwijkende script (voor een western) toch wel intrigrerend op z'n tijd.

In feite is dit een absurde anti-western (binnen een klassieke western arena) waarin stoere cowboys post-moderne gesprekken voeren die absoluut niet thuishoren in de 18' e eeuw.  Vermakelijk, zeker na het einde toe, en gelukkig niet teveel comedy-achtig zoals de trailer deed vemoeden. 
Sterkste troef echter is het sterke acteerwerk. Maar dat kan ook eigenijk niet anders met zo'n topcast. En ook met de cinematografie is weinig mis. 

Typisch zo'n film waar meer ingezeten had, maar die ondanks dat toch meer dan onderhoudend te noemen is.

7,5


 
Leave no
trace - VS - Debra Granik
Regisseuse Granik verrastte in 2010 al enigszins met het ingetogen Winter's bone waarin een jong meisje moet zien te overleven binnen de hilliebillie cultuur.  In Leave no trace wordt dat overleven nog fysieker uitgebeeld, als we eveneens  een tienermeisje volgen dat samen met haar door de oorlog getraumatiseerde vader illegaal leeft in de bossen van Amerika.

Het resultaat levert de meest sympathieke film van het jaar (tot nu toe) op met werkelijk uitstekend acteerwerk. Ben Foster (onder andere bekend van het deviante western vehikel Hell or high water)  is altijd al sterk maar de rol van de dochter, die gespeeld wordt door de voor mij onbekende Thomasin McKenzie is de grootste kracht van de film. Werkelijk schitterend hoe zij zowel een stoere als uiterst kwetsbare uitstraling kan verbeelden. 

In het verhaal, waarin de autoriteiten proberen deze 'bushcrafters'  terug te laten keren in het burgelijke gareel waarna  vader en dochter in innerlijk conflict geraken, zitten prachtige kleine emoties die soms naar sentiment neigen maar er nergens in verzanden. Het is daarmee een mooie integere kleine film geworden. 

Uiteindelijk is deze pseudo-survivalfilm niet zozeer een echte survivalfilm maar veel meer een coming of age drama. Maar dan wel één met meer interessante lagen dan veel andere films in dit genre.
Ik werd hoe dan ook geroerd door de ontwapenende personages en hoe zij in het leven staan. Een beetje zoals ik ook het licht-anarchistische Captain fantastic destijds heb ervaren. Ik kan dan ook alvast verklappen dat deze film op zeker in mijn uiterst subjectieve top 10 van 2018 zal gaan eindigen. 


8


 

Bad times at the El Royale - VS - Drew Goddard
Zeer inconsistente film met een relatief origineel plot dat niet in een paar zinnen samen te vatten is. Het speelt zich in elk geval af in een verlaten luxe hotel in de jaren '60 waarin zeven vreemden, met elk een dubbele agenda, met elkaar worden geconfronteerd. 


Het inconsistente zit 'm in het feit dat het film op bijna alle fronten zowel sterke als zwakke elementen bevat. Zo is de stijl prettig vervreemdend maar toch ook 'geijkt' af-en toe. Is de opbouw zowel sterk (aparte manier van introductie) als zwak (sommige scènes veel te lang, andere weer veel te kort), zijn sommige personages krachtig en andere zwak uitgewerkt (vooral de motieven van sommige personages zijn te onduidelijk of te gezocht), zijn bepaalde scènes origineel en andere weer voorspelbaar, en is het uiteindelijk alles bij elkaar een allegaartje dat zowel saai als intigrerend kan zijn in momenten. 

De cinematografie is overigens wel dik in orde. Het doet soms een beetje 'Hitchcockiaans' aan. Maar de film heeft in elk geval één gouden wapen; de aanwezigheid van Jeff Bridges. Deze heerlijke acteur die na 'the big Lebowski' altijd een soortvan culterige 'coolness' om zich heen heeft hangen is zoals altijd weer een genot om naar te kijken. Daarvoor alleen al een bonuspunt. 

7


Pity - Griekenland - Babis Makridis


Film van de voor mij onbekende regisseur Makridis die duidelijk leentjebuur speelt bij zijn beroemde(re) landgenoot Jorgos Lanthimos. Een beetje dezelfde emotieloze/vervreemdende stijl als de films van laatstgenoemde (oa the lobster) maar dan duidelijk uitgevoerd door een filmmaker met veel minder talent. 

De premisse is nog alleraardigst: hoofdpersoon is verslaafd aan medelijden verkrijgen en slaat psychopatisch door als hij dat niet meer krijgt. Maar de uitwerking is teveel een matig uitgevoerd stilistisch trucje dat bovendien niet echt werkt. 
Omwille van het verfrissend originele thema een nipte voldoende

Scenario: 7   Sfeer/ fotografie: 5  Acteerwerk: 5
Eindoordeel: 6-


First man - VS - Damien Chazelle


Biopic over Neil Armstrong; althans, de 10 jaar voor zijn beroemde maanlanding. De realistisch aandoende scènes van de voorbereidingen daartoe en de maanlanding zelf zijn zeer de moeite waard, maar de regisseur is dezelfde als van de  musicaldraak 'Lalaland' dus beslaat het leeuwendeel van de film sentimentele Hollywoodmeuk. Vooral mbt het overleden dochtertje van Armstrong. Dat drama moet er flink ingeramd worden. Zelfs op de maan zelf neemt zij de hoofdrol in. Zucht. 
Omwille van de fraaie NASA scènes toch maar een voldoende.  

Scenario: 5   Sfeer/ fotografie: 6  Acteerwerk: 7
Eindoordeel: 6


Mandy - VS - Panos Cosmatos
De masochisten die dit filmblog af-en toe volgen weten dat ik geen horror liefhebber ben. Ik beschouw het als een doorgaans nogal infantiel genre vol cliché's waar het goede acteerwerk en vooral de supspense vaak ver in te zoeken is  omdat alles er zo duimendik bovenop ligt. Ook de nadruk op het sadisme heb ik niet zoveel mee.
Uitzonderingen zijn de regisseurs die ooit intelligente 'horror' maakten zoals bijv. David Cronenberg . En er zullen met name in het cult-circuit meer interessante uitzonderingen op de regel zijn maar omdat ik me nooit zo in het genre heb verdiept ken ik die ook niet. 

Deze film van regisseur Cosmatos wordt nogal gehyped in de kranten en soms wordt er daarbij zelfs over 'een meesterwerk' gesproken. Wel door het soort recensenten dat ik nimmer serieus neem maar toch wisten ze mijn nieuwsgierigheid te prikkelen met de termen 'psychedelische horror' en  'hysterische Nicolas Cage'. Aangezien ik liefhebber ben van psychedelische films (ala die van David Lynch),  en de beste rol van Cage die in een absurde horrorfilm was (Vampire's kiss : tip! )   kon ik het niet laten me toch weer eens aan een horror op groot scherm te wagen. 

En het moet gezegd; het was vermakelijk. Het meesterwerk wat sommige broodrecensenten er inzien is het absoluut niet, maar er zitten wel genoeg elementen in om de film enigszins memorabel te maken. De premisse is overbekend en al 563536336 keer (bij benadering) eerder gezien (liefje van hoofdrolspeler wordt door een bende gekkies ontvoerd en voor zijn ogen vermoord en vervolgens gaat de held op wraakexercitie) maar de uitwerking van dit gegeven is wat anders dan we van de popcornvarianten gewend zijn. Het kijkt namelijk weg als een duistere LSD trip met een soortvan cinematografie die me vooral deed denken aan de weirde cultfilms uit de jaren  '70.  Met regelmatig  'goedkope' (maar wel prima werkende)  overdubs van de stemmen, vloeistofdia-achtige fotografie, en af-en toe vervagende danwel bevriezende silhouetten rondom de personages. Niet echt origineel (deze primitieve filmtrucjes leer je al in het eerste jaar op de filmacademie), maar het wordt niet zo vaak meer gedaan en omdat het lekker vet wordt aangezet geeft het het geheel wél een prettig vervreemdende sfeer. 
Ook wordt er af-en toe geknipt naar getekende animatie-beelden als een soort nachtmerriesequentie maar alhoewel dit er fraai uitziet heeft het verder jammergenoeg geen meerwaarde. 
Wel aardig is dat er qua bad guys is gekozen voor een sekte met een Jezuscomplex; het maakt de dialogen lekker freaky. De motormonsters in dienst van de sekte zijn qua uiterlijk rechtstreeks gejat van de hellraiser franchise maar ala, dat zij  de maker vergeven want het ziet er allemaal wel kek uit. 
Maar de film wordt  eigenlijk pas écht leuk als hoofdrolspeler Cage het helemaal heeft gehad en in een 'over the top modus' besluit de moordenaars van zijn vrouw 1 voor 1 af te slachten. Oftewel; als de film overgaat van een vage (en niet altijd even best geacteerde) LSD trip in een hilarische oldskool slasher met Cage in de overdrive. 

Al met al is dit dus een film met sterke- en minder sterke elementen. 
Los van de vele psychedelische effecten en de duistere drone-muziekjes die het eea een prettig vervreemdend- en 'cult-achtig' gevoel geven is het narratief gezien 'gewoon' een simpele clichématige horrorfilm zonder ook maar één enkele extra laag.  Het is dan ook In geen enkel opzicht vergelijkbaar met intelligente eigenzinnige  psychedelische horror-achtige meesterwerkjes als bijv die van David Cronenberg (Videodrome), Nicolas Winding Refn (Valhalla Rising) en David Lynch (Eraserhead). 
Mandy is meer een vermalijke B-film in dit genre.  En zo ook wel bedoeld denk ik.  Maar dan wel een B-film met de beste hoofdrolspeler die je je kan wensen in de revenge rol!  Daarvoor bonuspunten.
Ook nog een eervolle vermelding voor die heerlijk duistere drones en industriële soundscapes op de geluidsband. Samen met de briljante Cage maakt dat deze film wel uniek in zijn soort. Daarom zeer aan te bevelen deze film in een grote zaal met megaspeakers te zien (ik zag 'm in de grote zaal van Eye) want anders valt op zeker de helft van het effect wat de film op wil roepen weg.


7,5


 

Fahrenheit 11/9 - VS - Michael Moore
Na een flink aantal inhoudelijk magere politieke documentaires is de linkse media activist Michael Moore eindelijk weer op dreef met deze Fahrenheit 11/9 waarin hij scherp het democratische failliet van Amerika analyseert dat tot de opkomst van een monster als Trump kon leiden. 

Niet geheel onterecht maakt hij in het laatste deel van de film vergelijkingen met het Duitsland in het interbellum maar het sterkst zijn de fases waarin hij het verraad van de democratische partij onder de loep neemt. Met een bijzondere aandacht voor Obama; wellicht de grootste hypocriet die ooit het politieke toneel heeft betreden. Een echte wolf in schaapskleren wat sommigen van zijn ooit trouwe bewonderaars nu eindelijk, en tot hun grote verdriet, lijken te beseffen.
Natuurlijk is de republikeinse politieke elite uiteindelijk het ergst, maar zij zijn tenminste nog wolven in wolfskleren; ze zijn open in hun foutheid.  Maar evident is dat het Trumpiaanse Amerika alleen heeft kunnen ontstaan door het verraad van hypocriete griezels als bijv. de Clintons en de Obama's van deze wereld, tezamen met het totaal mesjogge verkiezingssysteem dat het land hanteert. 

Natuurlijk bevat deze Moore docu ook weer de suggestieve montage waar hij zo vaak op veroordeeld wordt. Maar ik kan me daar weinig aan storen; het dagelijke nieuws uit de reguliere media is immers minstens zo suggestief en gekleurd, alleen dan verhulder. Eigenlijk nog veel enger dus. Het is daarmee een 'pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet' argument.

Waar ik me wel aan stoor is het feit dat Moore nogal selectief kritisch is. Wanneer hij zijn hoop vestigt op de elite van de jonge Bernie Sanders aanhangers en de woordvoerders daarvan hoog op een voetstuk plaatst. Terwijl ik met mijn lekenoog al kan zien dat die types de camera en de publieke opinie op net zo'n manipulatieve, en vooral niet-authentieke- wijze weten te bespelen als de elite waartegen ze zeggen te ageren.
Moore wil duidelijk te graag geloven in betere tijden, wellicht tegen beter weten in. Een beetje zoals veel linkse mensen in Nederland in een populistische wannabe-messias als Jesse Klaver willen geloven. Het soort 'links voor de bühne despoten' die rechtstreeks uit de denktank van een commerciële  marketingafdeling lijken te zijn ontsproten. Maar daar verander je geen zieke samenlevingen mee, sterker nog, daarmee consolideer je het enkel nog verder. En dus staat in deze film het naïeve opgediende geloof in betere leiders/tijden in schril contrast met de scherpe analyse van de verrotte samenleving wat eraan vooraf is gegaan.
Maar dit laat onverlet dat ik ondanks alles toch dolblij ben dat er nog geëengageerde linkse klokkenluiders en opiniemakers zijn als Michael Moore. Elk oprecht geluid dat tegen het alles verwoestende kapitalisme is gericht is mi.  immers meer dan welkom. 

7,5


The nun - VS - Corin Hardy


Normalitair is er geen haar op mijn hoofd die eraan denkt naar een clichématige horrorfilm te gaan in de bioscoop en al helemaal niet als het een vervolg is op de slappe hitvehikels The conjuring 1 en 2.
De reden dat ik dit keer toch een uitzondering heb gemaakt is omdat deze film zich geheel afspeelt in een oude abdij in Roemenië. En ik ben een sucker voor films die zich afspelen in oude kloosters, kastelen etc. 
Het verhaaltje is zo inwisselbaar als de neten en de zgn spannings opbouw is te expliciet en dus nergens echt eng  (zoals vrijwel alle horrorfilms) maar wel heb ik me weer heerlijk kunnen laven aan de fraaie middeleeuwse architectuur, de (spaarzame) greorgiaanse gezangen en de sfeervol verlichte duistere ruimtes. 

Scenario: 3   Sfeer/ fotografie: 8  Acteerwerk: 5
Eindoordeel: 6-


Dogman - Italië - Matteo Garrone
Regisseur Garrone brak in 2008 door met de hitfilm Gomorra die een (relatief) realistisch inkijkje bood in de Napolitaanse maffia. Nu, 10 jaar later, keert hij met Dogman terug naar de arena van Napels. Dit keer niet om de maffiawereld verder uit te diepen maar om in te zoomen op een klein, tragisch,  en soms licht-komisch verhaal over een hondentrimmer die slachtoffer wordt van zijn vriendschap met een losgeslagen onderwereldfiguur. 

Wat me het meest trof aan deze film is de fotografie. Het is duidelijk dat Garrone goed heeft gekeken naar de meesterlijke Italiaanse cinema uit de jaren '60 en '70 want de beeldtaal en de vele 'klassieke shots' zijn daar duidelijk op geïnspireerd. 
Ook de hoofdrolspeler (notabene niet eens een echte acteur want per toeval in het openbaar  op uitstraling eruit gepikt) is uitstekend gecast. Er gaat een prachtige melancholie van deze man uit, en we gaan vast meer van hem zien in de toekomst (een ontdekking derhalve). 
Het plot is niet overal even geloofwaardig, soms zelf wat voorspelbaar, en  de personages zijn ietwat karikaturaal.  Maar toch is dat in dit geval niet storend omdat alles zich mooi organisch inpast binnen de stilistische vorm waarvoor de regisseur gekozen heeft.

Voor de liefhebbers van de Italiaanse cinema van de '60's/70's (zoals ondergetekende) is dit een must-see. Maar ook voor andere filmliefhebbers zeker een aanrader.


8


Tiempo Compartido - Mexico - Sebastian Hofmann

Wederom een film waarvan de premisse an sich sterker is dan de uitwerking. Een gezin denkt voor een spotprijsje een appartement met alles-erop-en eraan in een luxueus resort te hebben geboekt maar blijkt deze bij aankomst te moeten delen met een ander gezin. De vader, protagonist, kan het in tegenstelling tot de rest van zijn gezin niet verkroppen, temeer hij zichzelf intellectueel en moreel gezien veel hoger inschat dan de 'proletenfamilie' met wie hij zijn vakantieadres deelt. Deze verhaallijn is nog wel aardig af-en toe. De andere verhaallijn over een medewerker van het resort die zich miskend voelt komt echter totaal niet uit de verf. En ook het kapitalistische hypocriete verdienmodel van het resort wordt wel aangestipt maar is nergens écht scherp. 
Film die strandt in goede bedoelingen. Niet slecht maar maakt ook weinig indruk. 

Scenario: 6   Sfeer/ fotografie: 6  Acteerwerk: 6
Eindoordeel: 6


Under the silver lake - VS - David Robert Mitchell

Aparte film, beetje in de stijl van Michel Gondry, waarin de hoofdpersoon op zoek gaat naar een verdwenen meisje met wie hij de avond daarvoor intiem is geweest. Tijdens deze zoektocht ziet hij overal verborgen boodschappen in songteksten, reclame uitingen en bij voorbijgangers waardoor hij een soort van complot vermoedt dat hij dient te ontrafelen. 


De premisse is helaas vele malen interessanter dan de uitwerking zelf. De film is weliswaar mooi geschoten, maar is inhoudelijk een ratjetoe waarin de uitermate zwakke of zelfs overbodige scènes de sterke en/of originele scènes moeiteloos afwisselen. De scenarist/regisseur had overduidelijk veel ideeën maar weer geen idee hoe hij dit tot een consistent geheel moest smeden. Ook blijft het allemaal veel teveel aan de oppervlakte hangen, terwijl je juist met dat verborgen boodschappenthema zoveel had kunnen doen... 
Oftewel; hier had veel meer ingezeten. 

De spaarzame originaliteit is aantrekkelijk, maar de film duurt dermate lang en valt zo vaak in herhaling dat het uiteindelijk toch best saai is allemaal. 

Scenario: 4   Sfeer/ fotografie: 7  Acteerwerk: 6
Eindoordeel: 6-


 
Blackkklansman - VS
- Spike Lee
Er worden de laatste jaren opvallend veel films gemaakt die het racisme van Amerika in de jaren '60/vroege jaren '70  behandelen wat op zichzelf niet zo verwonderlijk is omdat deze problematiek met Trump als president weer bijna terug naar af lijkt te gaan.

Des te verwonderlijker dat Spike Lee, wellicht de meest politiek uitgesproken -en belangrijke donkere regisseur van Amerika, zijn nieuwste film over dit thema zo'n lichtvoetige toon meegeeft. 
We volgen Ron Stallworth, een donkere politierechercheur die het plan opvat om in samenwerking met een blanke undercovercollega te gaan infiltreren binnen de Ku Klux Clan. Dit zou een waargebeurd verhaal zijn dat na uitvoering meteen weer in de doofpot is gestopt dus in hoeverre het inderdaad op waarheid gebaseerd is blijft gissen. Evident is in elk geval dat Lee er een soort van karikaturale schets van maakt die weliswaar op zijn tijd vermakelijk is maar die je nergens bij de spreekwoordelijke strot grijpt. 

Het enige moment dat de film indruk maakt is helemaal op het einde als we beelden zien van de beruchte rellen in Charlottesville in 2017 waar een auto van een extreem rechtse groepering inreed op anti-racisme demonstranten waarbij 1 dode viel. Een tragedie die Trump nog wist goed te praten in zijn sympathie voor de rednecks. Deze beelden laten zien hoe actueel en urgent het racisme thema nog steeds is in Amerika. En wat een bedenkelijke keuze het van Lee is geweest om van zijn film een veredelde komedie te maken. 

Toch een voldoende vanwege het vakmanschap waarmee de film geschoten is, en vanwege het goede acteerwerk. Ik vind  enkel de toonzetting wat ongelukkig.

6,5


 

Den Skylidge - Denemarken - Gustav Möller
Zoals in vrijwel elk filmjaar blijken de Denen weer qua klasse voorop te lopen in het filmhuiscircuit. Denemarken; het land dat in zoveel opzichten gelijkend is aan de onze, maar waar het contrast in kwaliteit van de films niet groter kan zijn. Het is-en blijft- als cinefiel frustrerend om te zien dat wij maar blijven grossieren in wanstaltige wanprodukties terwijl onze bijna buren het ene meesterstukje na het andere afleveren. Flikker aub al die talentloze nullen die de dienst uitmaken in ons filmland eruit en vervang ze door mensen die wel oog hebben voor kwaliteit. Die rare Denen bewijzen dat het kan als je maar de juiste keuzes maakt. 

O ja, de film. Ik liet me even gaan ;)
Debutant Möller bewijst met Den Skylidge 1 van de stellingen die ik op dit platform vaak betoog; dat het 'less is more' principe vaak de sterkste films oplevert. De enige locatie waar we ons anderhalf uur lang bij Den Skylidge bevinden is de Deense alarmcentrale, alwaar een verveelde politieambtenaar tegen zijn zin een 'minderwaardige' dienst moet draaien bij de telefoondienst. De verveling slaat om in intense frustratie en suspense zodra hij een vrouw aan de lijn krijgt die claimt zojuist ontvoerd te zijn terwijl haar kleine kinderen hulpeloos alleen thuis zitten. Met alleen de telefoon als communicatiemiddel levert de agent een strijd tegen de klok om de wanhopige vrouw (en haar kinderen) te kunnen redden.   

Deze premisse is buitgewoon vakkundig uitgewerkt. De dialogen zijn sterk, de opbouw is slim, het acteerwerk is intens. Het is vrijwel uitgesloten om niet mee leven als kijker. En de twist halverwege het verhaal is vrij briljant bedacht. 
Er zitten wel wat kleine onwaarschijnlijkheden in het script, maar los van deze muggenzifterij spat de klasse van de regisseur, de acteurs en de scenaristen van het doek af. 

Deze film heeft minstens de kwaliteit van gelijkende films als Buried en Locke (die ook op 1 locatie spelen met alleen de telefoon als communicatiemiddel) maar is, omdat het door een debuterende regisseur is gemaakt, eigenlijk de beste van de drie. En sowieso de beste film van dit jaar tot nu toe.

8,5


 
First reformed - VS -
Pau
l Schrader
Paul Schrader brak in 1976 door met de film Taxi driver en keert met deze film in zekere zin terug naar de thematiek van dit meesterwerkje. Ook in deze film zien we een éénling (in dit geval een priester) die radicaliseert en alleen verlossing lijkt te kunnen vinden in de liefde van/voor een jonge vrouw.

Edoch haalt deze film nergens het hoge niveau van Taxi driver. Dat ligt niet alleen aan het feit dat Ethan Hawke een mindere acteur is dan Robert de Niro of Schrader een mindere regisseur dan Scorsese. Maar toch vooral aan het feit dat het plot nergens geloofwaardig wil worden. De gebeurtenissen voelen enorm geforceerd aan en de mentale omslag van het hoofdpersonage is zowel absurd als te abrupt. 

Het is wel bewonderingswaardig dat Schrader heeft geprobeerd deze film maatschappelijke relevantie mee te geven omdat de klimaatopwarming en de hypocrisie waarmee met name grote bedrijven hiermee omgaan een prominente rol in de film hebben gekregen. Het is alleen nogal tragisch dat degenen die hier hard tegen op zeggen te willen treden in de film wel gewoon auto rijden en vlees eten. En dat Schrader dit duidelijk niet ironisch heeft bedoeld.

7-


Mission impossible: Fallout - VS - Chritsopher Mcquarrie
Zesde deel in deze actieserie die we het Amerikaanse equivalent van James Bond mogen noemen. 

We kunnen kort zijn; het verhaal is weer supervergezocht en inwisselbaar (race tegen de klok om een kernramp te voorkomen) maar de actiescènes zijn onovertroffen en ook de acteurs zijn van de eerste garnituur in het genre. Hoofdtraktaktie voor mij persoonlijk is (wederom) de aanwezigheid van Sean Harris als opperschurk. De Engelse acteur met het rattenhoofd, de priemende ogen en de hese stem is 1 van mijn all- time favorieten. Hoog tijd dat die eens een hoofdrol in een spaghettiwestern gaat krijgen (als die überhaupt ooit nog gemaakt gaat worden). 

Aangenaam popcornvermaak.

7


Winterbrothers - Denemarken - Hlynur Pálmason
Opmerkelijke debuutfilm van deze jonge Ijslandse regisseur die, zoals zoveel Noord Europese filmtalenten,  meteen al blijkt geeft van een geheel eigen stijl.

De film volgt 2 broers die werkzaam zijn in de mijnbouw. Samen stelen ze zo nu en dan giftige mengels waarvan 1 van de broers een drankje fabriceert dat hij verkoopt aan zijn collega's. Zodra dit aan het licht komt escaleert de situatie enigszins. 
Eigenlijk is bovenstaande premisse onzinnig omdat de uitwerking dermate deviant is in stijl dat een simpele opsomming van de gebeurtenissen geen enkel recht doet aan de film. 
Deze deviante stijl is nog het best te omschrijven als een combi van absurde logica, suggestieve duistere beeldtaal en magisch-realistische sferen.  Dit klinkt dan weer als een soortvan David Lynch kopie, maar daar lijkt het ook weer totaal niet op. Daar is de hele sfeer ook veel te onderkoeld voor. Neen, deze maker heeft gewoon een prettige eigen stijl die godzijdank niet makkelijk te vergelijken is met andere regisseurs. 

Het enige écht onbevredigende aan de film is het einde. Dat aanvoelt alsof de beginnende regisseur/scenarist zelf ook niet meer wist hoe hij al die opgebouwde vervreemding passend moest afsluiten. Derhalve is deze film uiteindelijk geen meesterstukje, maar is de maker wel een grote belofte voor de toekomst.

7,5


The man who killed Don Quixote - Spanje - Terry Gilliam

Doorgaans recenseer ik geen films waarbij ik voortijdig de zaal heb verlaten maar omdat ik deze film toch nog anderhalf uur heb kunnen uitzitten denk ik genoeg gezien te hebben om er een oordeel over te mogen vellen. Ik ben sowieso geen fan van Gilliam; zodra hij zonder hulp van goede scenaristen het plot voor zijn rekenig neemt of anderszins de voornaamste kracht is van een filmproduktie gaat het vrijwel altijd meteen mis. Daar het dan bijna altijd ontaardt in een tenenkrommende janboel. 
Dat is ook precies wat deze film is; onsamenhangende rommel die het midden houdt tussen een pretentieus misbaksel en volkomen mislukte slapstick. Zelfs de 2 acteerkanonnen in de hoofdrol (Adam Driver en Jonathan Pryce) kunnen de boel niet redden en zinken weg in een soort van amateurtoneel.
De cinematografie is het enige fraaie aan deze film, maar is bij lange na niet voldoende compensatie voor het uiterst gebrekkige narratieve vermogen van Gilliam. De gedachte om na anderhalf uur mislukking aanschouwd te hebben nog een uur (wat duurt die film veel en veel en veel te lang!!!) plaatsvervangend te moeten gaan schamen noopte me alsnog wijselijk de uitgang op te zoeken. Het meest trieste is nog dat deze produktie de uitkomst is van een ruim 25 jaar durend proces om het van de grond te krijgen. Wat de magnus opus moest zijn is de grootste miskleun van man's carrière geworden (alhoewel; kan nog wel 4 Gilliam titels opnoemen die het aanzien minder dan waard zijn). Enough said.. 


Scenario: 2   Sfeer/ fotografie: 6  Acteerwerk: 4
Eindoordeel: 3


The place - Italië - Paolo Genevese


Film met een aardig psychologisch uitgangspunt: mysterieuze man in café weet existentiële wensen te laten uitkomen maar vraagt er wel een veelal on-ethische tegenprestatie voor terug. In hoeverre zijn zijn 'cliënten' bereid de morele grenzen te overschreiden voor hun diepste behoeftes?
Het verhaal speelt zich enkel af in het café en beslaat verder louter de dialogen tussen de mysterieuze man, zijn bezoekers en de barkeepster. Dan moet je als scenarist en/of regisseur van wel erg goede huize komen om dat 105 minuten interessant te houden. En u raadt het al; dat lukt niet. Op de helft van de film is het trucje wel uitgewerkt en als zich naar het einde toe ook steeds meer een moralistische ondertoon begint te ontwikkelen wordt het ronduit vervelend en voorspelbaar. 
Op basis van het eerste deel en het aardige acteerwerk toch nog een kleine voldoende.. 

Scenario: 6   Sfeer/ fotografie: 5  Acteerwerk: 7
Eindoordeel: 6


The last son - VS - John Curran


Te mooi weer, vakantie, WK voetbal en vrijwel louter ellenlange films over relatiegeleuter in de bioscopen. Ik durfde alleen deze aan dit weekend. Een interessant thema; Ted Kennedy is eind jaren '60 de laatste zoon van de beroemde politieke clan in Amerika en met hem lijkt de invloed van deze familie voorgoed weg te zinken als hij een dodelijk ongeluk veroorzaakt. De spindoctors zijn er echter als de kippen bij om de boel in de doofpot te stoppen. De boodschap is duidelijk: machtspolitiek is vies.  Maar de uitwerking is helaas te veilig/weinig vilein om écht indruk achter te laten.

Scenario: 6,5   Sfeer/ fotografie: 6  Acteerwerk: 7
Eindoordeel: 6,5


November - Estland - Rainer Sarnet
Duister sprookje dat zich afspeelt in een laat-Middeleeuws dorpje in Estland.  Een dorpje waar magie en hekserij een grote rol spelen in met name het liefdesleven van de hoofdpersonages...

Qua cinematografie is dit zeer waarschijnlijk de mooiste film van het jaar. De beelden deden me sterk denken aan het werk van de Poolse cineast Pawel Pawlikowski wat concreet betekent dat elk (zwart-wit) shot als een schilderij is. De arena waarbinnen het verhaal zich afspeelt deed me weer denken aan Béla Tarrs meesterwerk The Turin horse. Deze vergelijkingen tezamen maakt dat het eigenlijk al niet meer stuk kan voor een zwelger van Oost-Europse melancholie.  

En dat laatste is maar goed ook want het warrig-weirde plot an sich wordt nogal inconsistent verteld (sterke scènes wisselen de zwakke af) en dat verschil in kwaliteit geldt ook voor de cast cq het acteerwerk. 
Wederom een film die het vooral van de mooie plaatjes moet hebben dus. Maar een aantal van die plaatjes hebben wat mij betreft absolute esthetische eeuwigheidswaarde. Puur om die reden gaat deze film tzt dus opgenomen worden in de privécollectie van ondergetekende en zal het hoogstwaarschijnlijk in de top 10 van dit jaar eindigen.

8-


Caravaggio : the soul and the blood - Italië - Jesus Garces Lambert
Een zeer prettige ontwikkeling in de Nederlandse bioscopen is het gegeven dat er steeds vaker kunstdocumentaires worden vertoond. Het is, wat mij betreft, enige compensatie voor de vervlakte horizontale programmering en/of al die herhalingsoefeningen die we verder te zien krijgen. Zo'n diepergravende kunstdocu is dan een meer dan welkome afwisseling, ook al moet je er extra voor betalen. 


Nu is deze documentaire geen hoogvlieger omdat het levensverhaal van Caravaggio door een wat pathetisch commentaar wordt opgediend zonder passende beelden. En de beelden die we wel te zien krijgen (buiten de schilderijen om) zijn van een nog pathetischer -en bijna lachwekkend niveau. Zoals een acteur gewikkeld in folie om de interne gevangenschap van Caravaggio te verbeelden, of gedrenkt in zwarte olie om zijn duisternis te visualiseren. 
Natuurlijk past dat theatrale ook wel in die door het katholiscisme doordrenkte Italiaanse cultuur, maar als calvinistische Hollandse oetlul kan ik het allemaal niet zo serieus nemen.. 

Maar gelukkig is er ook nog het werk van de maestro zelf; en daarvoor is zo'n groot bioscoopscherm dan weer meer dan de moeite waard. Want nergens kom je zo dicht tot een schilderij, en heb je zo'n goed zicht op de details, als wanneer deze gefilmd is door een dure focuscamera, en vervolgens wordt geprojecteerd op een enorm oppervlakte als die van een bioscoopscherm.
En aangezien het beste werk van Caravaggio een beeldende kracht heeft van jewelste (zie alleen al zijn Medusa op de poster) is zelfs een matige documentaire waarin zijn grootste meesterwerken zo prominent en aux detail in beeld komen automatisch al een ruime voldoende waard.


7


Solo: a star wars story - VS - Ron Howard

Als Star wars fan (van de eerste films wel te verstaan) volg je plichtsgetrouw ook alle spin-offs uiteraard. Dat dat steeds minder meevalt bewijst deze laatste produktie. De duurste uit de hele star wars cyclus heb ik begrepen, en het is evident dat vrijwel al dat geld naar de special effects afdeling is gegaan. Deze film is bijna net zo gemakzuchtig en inwisselbaar  als al die Marvel-meuk; dus een marginaal plotje dat verder helemaal is volgepropt met uit de computer gegenereerde actiescènes.  Zo overdadig dat het na een half uur al volledig doodslaat. Het enige wat deze film doet uitstijgen boven die Marvelmeuk zijn de spaarzame nostalgische linkjes naar iconische star-wars plotlijntjes -en personages van weleer. Al kan dat ook weer als een zwaktebod geïntrepeteerd worden.  Maar voor mij, als liefhebber van die oude films, is het om die reden nog nét een voldoende waard.

Scenario: 4   Sfeer/ fotografie: 6  Acteerwerk: 7
Eindoordeel: 6


 Homecoming (1945) - Hongarije - Ferenc Török

Dat niet alle Hongaarse regisseurs het talent hebben van een Béla Tarr bewijst Ferenc Török. Die leent (of moeten we zeggen: 'jat'? ) wel de fotografie van de Hongaarse meester maar slaat verder alle planken mis die maar mis te slaan zijn. Het thema an sich is interessant; de bewoners van een Hongaars dorpje die duidelijk in materiële zin hebben geprofiteerd van de deportaties van de joden worden vlak na de oorlog opgeschrikt door 2 Joodse vreemdelingen in wie ze curatoren of familieleden vermoeden die de Joodse bezittingen terug op komen eisen.  
De uitwerking is vervolgens bijzonder matig. De opbouw is onnodig lang vol met overbodige en overgestileerde scènes en last but not least  zijn veel van de karakters welhaast van het niveau van een Swiebertje aflevering. 
De cast is sowieso wisselend van kwaliteit. Sommige acteurs doen nog hun best maar met zo'n slecht geschreven script en talentloze regisseur valt er weinig eer te behalen. Alleen de camereman krijgt lof van ondergetekende toebedeeld. 

Scenario: 3   Sfeer/ fotografie: 7  Acteerwerk: 4
Eindoordeel:4,5


Isle of dogs - VS - Wes Anderson
De spaarzame masochisten die dit filmblog frequenteren zullen inmiddels wel weten dat ik niet zo'n fan ben van Wes Anderson. Oké, hij is een eigenzinnig filmmaker (en daar zijn er te weinig van) en zijn films zien er stilistisch vaak fraai uit, maar narratief gezien is zijn werk vaak een drama. Van de beroemde regisseurs is hij zo'n beetje de slechtste verhalenverteller die ik ken; vaak erg warrig en de overkill aan mooifilmerij maskeert niet zelden het gebrek aan inhoudelijke diepgang. En zijn humor spreekt me ook al niet aan; bij vrijwel elke film van Anderson heb ik het gevoel dat er veel meer ironie in had gezeten.  

Ook Isle of dogs gaat gebukt onder veel van bovenstaande diskwalificaties. Maar de visuele uitwerking is dit keer zo overweldigend dat een onvoldoende beoordeling er écht niet inzit. Deze stop-motion ode aan de (visuele) Japanse cultuur is duidelijk met heel veel zorg en liefde gemaakt. Het laat ook maar weer eens zien wat voor rotzooi Disney en Pixar tegenwoordig eigenlijk maken met al hun gemakzuchtige computergestuurde animaties.
In deze handgemaakte film, over (onder andere) verbannen honden op een verlaten asfalt-eiland, zien de dieren er prachtig uit. Je ziet zelfs de kleinste windvlaagjes op de levensechte haartjes op hun vacht. Daarnaast is de cameravoering soms origineel en zeker effectief,  en zijn de achtergronden oogstrelend. 

Nee, visueel is deze film echt een aanéénschakeling van hoogtepunten. Je zou bijna vergeten hoe warrig het plotlijntje weer eens is opgebouwd, en hoe ontzettend veel meer er in datzelfde plotlijntje gezeten had als een goede scenarist erop was gezet; wat een politieke metaforen en filosofische vergezichten had dat op kunnen leveren!
Met Anderson als verhalenverteller komt het echter niet veel verder dan een weinig gelaagde los-zand karikatuur van Japanse invloeden. 
De punten zijn dan ook vrijwel louter voor de eye-candy.

7


Under the tree - Noorwegen - Hafsteinn Gunnar Sigurðsson

Aardig niemandalletje over een escalerende burenruzie, vermengd met een verhaallijn over een schuinmarcherende vader die het huis uit wordt gezet en de voogdij over zijn dochtertje probeert terug te krijgen. De toon is licht komisch/absurdistisch met een vleugje drama. Maar van alles te weinig om echt te kunnen beklijven. Het acteerwerk is wel sterk.

Scenario: 5   Sfeer/fotografie: 6  Acteerwerk: 8
Eindoordeel: 6,5


 The rider - VS - Chloé Zhao

Typische pathé- arthousefilm over een rodeo-ster die na een zwaar ongeluk moet herstellen en dan gaandeweg merkt dat het letsel van dien aard is dat hij nooit meer zijn werk kan doen en daarmee in wezen zijn identiteit verliest. Er zijn legio films met vergelijkbare verwerkingsthema's gemaakt en The rider voegt weinig toe aan het genre. Wel is de sfeer goed getroffen en wordt er sterk geacteerd. Toch deed het me weinig. Deels omdat ik weinig sympathie op kan brengen voor dierenbeulen als stierenvechters en rodeo-rijders en deels omdat er geen 1 verrassingselement in het script te vinden is.  Het zingende geestelijk gehandicapte zusje erbij is ook van dat typische emotionele effectbejag wat veel van dit soort films kenmerkt maar gelukkig weet de regisseuse het tenenkrommende sentiment te omzeilen. Ondanks alle arthousecliche's toch een voldoende vanwege eerdergeroemde sfeer en acteerwerk. 

Scenario: 5   Sfeer/fotografie: 7  Acteerwerk: 8
Eindoordeel: 6,5



Der hauptmann -
Duitsland - Robert Schwenkte
Toen ik deze film zag was ik me niet bewust dat het gebaseerd was op een waar gebeurd verhaal (ik had de poster toen ook nog niet gezien).  Pas bij het einde, toen het uiteindelijke lot van de protagonist werd vermeld,  drong de absurditeit van de gebeurtenissen goed door. Tot op zekere hoogte dan, maar daarover straks meer. 

Het begin van de film is erg sterk. We zien een Duitse soldaat (of is het een deserteur?) in de laatste weken van WO 2 die wordt opgejaagd door een eveneens Duitse militie. Hij weet te ontvluchten en vindt dan per toeval een leegstaande auto met daarin een uniform van een kapitein-officier. Als hij die aantrekt en door een verdwaalde medesoldaat wordt aangezien voor een echte kapitein beseft hij dat dit zijn kans is om te overleven. In het vervolg van het verhaal weet hij zich met overtuiging bij eenieder als hoge nazi- officier uit te geven met speciale orders van Hitler, en met alle radicale gevolgen van dien.  

Het goede van de film is dat het laat zien hoeveel impact een uniform kan hebben op het gedrag van hiërarchisch lager geplaatsten en op de moraal van degene die het draagt. Anders gezegd; het laat de extreme psychologische effecten zien van het begrip 'macht',  en dan in het bijzonder wanneer je deze verkeerd gebruikt. In die zin is dit kleine verhaal een metafoor voor het hele nazi-bewind. 
Minder sterk is de toenemende ongeloofwaardigheid van de film, wanneer zelfs de hoogste rangen deze zgn. hoge officier, die naast zijn uniform en goede acteerwerk geen enkel bewijsstuk heeft voor zijn rang-en missie, niet weten te ontmaskeren. Zelfs niet als onder zijn bevel de heftigste dingen gebeuren die tegen alle protocollen indruisen. 
Natuurlijk waren die laatste oorlogsweken chaotisch en was bijna iedereen enigszins doorgedraaid danwel getraumatiseerd, maar dan nog is het moeilijk te geloven dat de hooggeplaatste nazi's die alles registreerden en gek waren op protocollen zo goedgelovig waren. 
In hoeverre de film waargebeurd is, en hoeveel erbij is verzonnen, is dan ook iets wat ik me oprecht afvraag..  

Het is in elk geval evident dat deze film de waanzin van de macht wil tonen. Er wordt daarbij ook soms gewisseld in stijlvorm; het grootste gedeelte van de film is grimmig en bloederig, maar er zitten ook comedy-achtige elementen in. Dat laatste element hadden ze er voor mij uit mogen laten. Het is een sfeerbreuk die ontkrachtend werkt.  
Maar afgezien van deze spaarzame sfeerverstoringen en de mi wat ongeloofwaardige plotwendingen is het over het geheel genomen een sterke film met goed acteerwerk, een relatief origineel verhaal  en met nazi's die eindelijk weer eens gewoon écht Duits spreken-en schreeuwen inplaats van dat ze zich uiten in geciviliseerd- en accentloos Engels.

8


  

The death of Stalin - UK - Armando Lannucci
Satirische weergave van de gebeurtenissen  die ontstonden binnen het machtsvacuüm vlak na Stalins dood in het Rusland van 1953.

De thematiek interesseert me dermate dat ik meteen in de premiereweek de film heb bekeken. Al had ik kunnen weten dat een kleine teleurstelling op de loer lag gezien het feit dat écht goede satire al vele jaren niet meer wordt gemaakt. En ook The death of Stalin ontkomt niet aan deze tragische conclusie.

Want alhoewel het allemaal onderhoudend  is en er bovendien goed wordt geacteerd is de verbeelding van de absurditeit en de hypocrisie van het (post-)Stalinbewind hier op zijn allersimpelst uitgewerkt. Eigenlijk is de film 1 grote mega-karikaturale sketch met de meest voorspelbare cynische grappen. Grootste gebrek evenwel is het gemis van diepere lagen, zoals we dat bijvoorbeeld wel zien bij een absurd-historische serie als het briljante 'blackadder'.   Het wordt ook nergens zo vilein en scherp als een blackadder- of goede monty python film-danwel aflevering.


Wellicht vindt dit zijn oorzaak in het gegeven dat bovengenoemde series typisch Britse produkties zijn die de eigen geschiedenis onder handen nemen. Een geschiedenis die doorleefd is, en in het DNA besloten van de makers.
The death of Stalin is echter een typisch Britse produktie die de Russische geschiedenis probeert te ridiculiseren, en de plaat blijft dan hangen in 1-dimensionale karikaturen. Russische karikaturen die bovendien louter Cambridgiaans Engels spreken. 

Vermakelijk? Jazeker, maar inhoudelijk oppervlakkig en weinig interessant. Een aardig plaagstootje aan het adres van de hernieuwde vijand in deze post-koude oorlog periode. 

7-


Hostiles - VS - Scott Cooper

Western met een klassiek thema; de protagonist (in dit geval een legerkapitein) moet met grote tegenzin een veroordeeld indianen-stamhoofd met gezin naar geboortegrond loodsen door gevaarlijk terrein. De uitwerking is niet oldskool macho/ironisch (wat mij juist vaak zo bevalt) maar meer arthouserig met alle nadruk op het dramaturgische aspect. Eigenlijk is dit dan ook veel meer een zeurderige dramafilm dan een lekkere western. Er wordt door de vele getraumatiseerde personages nogal wat afgejammerd en de getergde blikken zijn niet te tellen. Dat hoeft niet erg te zijn als de ontwikkeling die men doormaakt maar enigszins verrassend danwel boeiend is maar het scenario en de daarbij behorende dialogen gaan gebukt onder een surplus aan politiek-correcte voorspelbaarheid. Ook de fotografie is voor westernbegrippen nogal matigjes. 
Het enige wat de film nog enigszins de moeite waard maakt is de heerlijk onthaastende traagheid en het sterke acteerwerk. 

Scenario: 4   Sfeer/fotografie: 6  Acteerwerk: 8
Eindoordeel: 6


Esher: het oneindige zoeken - NLD - Robin Lutz
Fraaie documentaire over het leven en werk van kunstenaar M.C.Escher op basis van zijn dagboekgeschriften en interviews met zijn nog levende zoons.

Uiteraard is een documentaire over een kunstenaar vaak alleen interessant als het werk van de schepper in kwestie je aanspreekt en voor mij is dat bij Escher zeker het geval. Ik beschouw hem samen met Jeroen Bosch als de meest originele artiest die ons land ooit heeft voortgebracht. Veel van zijn mathematische kunstwerken (die hij zelf overigens niet als kunstwerken zag maar als symmetrische experimenten) creëren een wereld die ogenschijnlijk logisch is maar in werkelijkheid niet kan bestaan.  Absurd, intrigrerend en in zekere zin zelfs fatalistisch-filosofisch.

De meerwaarde van deze documentaire is dat we een inkijkje krijgen in het persoonlijke leven van Escher. Zijn vlucht vanuit Nederland naar Italië vanwege zijn artistieke liefde voor de esthetiek van het landschap aldaar, de emigratie vanuit Rome vanwege het opkomende fascisme, de artistieke omslag na een bezoek aan Andalusië, en het meest hilarische; de ongewilde adoratie vanuit de hippiecultuur voor Eschers werk omdat de stonede blowertjes het voor een soort van hallucinerende 'pop-art' aanzagen. Een term waar Escher zelfs nog nooit van had gehoord. Laat staan dat ie iets moest hebben van drugs en 'die herrie' die voor muziek door moest gaan. 

Maar het mooiste in deze documentaire blijft toch het werk van de man zelve, dat fraai in beeld is gebracht en soms wordt aangevuld met passende animaties. Ook fijn dat er geen blaaskakerige 'kunstkenners' aan het woord komen maar dat de inhoudelijkheid vooral beperkt blijft tot wat Escher zelf over zijn werk te zeggen had.

8


 Radiance - Japan - Naomi Kawase


Omschrijving: de poster deed al het ergste vrezen; een relatiedrama van het meest sentimentele soort. Het soort film voor overjarige bakvissen waar we mee doodgegooid worden in de filmhuizen en welke ik normalitair ten allen tijde ontwijk. Maar de regisseuse heet Naomi Kawase die een paar jaar eerder het wonderschone still the water produceerde. Die film balanceerde op het randje van sentiment maar ging er heel knap nét niet overheen. In radiance, een vertelling over oa een ontluikende liefde van een blinde man met zijn veel jongere 'lerares'  wordt alle sentimentele kitsch (door de liefhebbers vast als 'poëtisch omschreven) echter volledig uit de kast getrokken met een afgrijselijke draak tot gevolg. Ook erg slecht acteerwerk van de engelachtige hoofdrolspeelster, op wiens reebruine ogen wel erg opvallend vaak wordt ingezoomd. 3werf kitsch kitsch kitsch. Bah!

Scenario: 3   Sfeer/fotografie: 3  Acteerwerk: 4
Eindoordeel: 3+


Red Sparrow - VS -  FrancisLawrence
Lekkere oldskool koude oorlogfilm waarin Jennifer Lawrence een 'Sparrow'speelt; een spion geselecteerd op schoonheid die door middel van manipulatieve verleiding informatie moet ontfutselen aan politieke tegenstanders. 

Dat films beoordelen een uitermate subjectieve bezigheid is bewijst ook dit bioscoopbezoekje weer. Eigenlijk is het helemaal niet zo'n goede film maar ik ben een sucker voor zo'n beetje alles wat met het oude communisme te maken heeft. Of het nou oost europese films van weleer betreffen (mijn favorieten) of hollywoodfilms met dit thema, ik absorbeer het doorgaans als een willige spons. 

Op het weinig genuanceerde verhaal (commies zijn slecht, de amerikaantjes zijn goed) valt uiteraard veel af te dingen maar voor zo'n spons als ik is er voldoende compensatie met de prachtige beelden van Moskou en die grillige oostbloksfeer waarin manipulatie altijd op de loer ligt en niemand weet wie er te vertrouwen is of niet. Daarbij zijn vooral in de bijrollen ware acteerkanonnen ingezet met Jeremy Irons en Charlotte Rampling.

Voor liefhebbers van koude oorlogfilms die het niet te nauw nemen met de politieke nuance danwel de historische werkelijkheid, of het rare gegeven dat alle Russen continue perfect engels spreken, is dit dus een aanradertje. Maar 'objectief bezien' is het eigenlijk weinig meer dan een mooi plaatjesboek met een flinke scheut anti- Russische cq pro-Amerikaanse propaganda.

7


Mary Magdelene - VS - Garth Davis
Doorgaans behandel ik de films die ik als minder beoordeel kort en gun ik ze geen groot plaatje maar omdat over deze film veel te vertellen valt breek ik even met deze regels.

Als volbloed atheïst vind ik bijbelfilms (of beter: op de bijbel geïnspireerde films) altijd wel interessant; juist omdat ik er zo sceptisch tegenover sta. Het blijft absurd én intrigerend dat deze sprookjes over nooit (in deze vorm) bestaande figuren 2000 jaar na dato nog steeds zoveel impact hebben en door het gros van de wereldbevolking worden geloofd. 
Maar deze rationele gedachten achterwege gelaten; het 'interessante' aan deze film is de volledige her-en opwaardering van Maria Magdelena. Een personage dat door de kerkvaders door de eeuwen heen is weggezet als prosituee die Jezus op een dwaalspoor wilde brengen, maar die in het laatste decennium steeds meer aan betekenis aan het winnen is. Zowel in de populaire fictie (zie bijv. het flutterige bestsellertje 'de Da Vinci code') als binnen de katholieke kerk. 

En nu dus ook in de film. Maria Magdelena wordt hier gepresenteerd als een extreem nobele 13'e apostel die bovendien ook nog de enige blijkt die de boodschap van Jezus écht kan doorgronden en begrijpen. 
De film wordt door de reguliere filmpers dan ook als 'feministisch' bestempeld. Erg ironisch als je het mij vraagt; want in het begin van de film is Maria inderdaad een non-conformistische dame die weigert uitgehuwelijkt te worden. Maar zodra ze de eerste de beste charismatische goeroe ontmoet (Jezus van Nazareth genaamd) is ze de eerste die zich volledig onderwerpt aan zijn sektarische leerschool. Je hele leven in dienst stellen van 1 man.. weinig feministisch als je het mij vraagt.. ;)
Maar enfin, dat een vrouwspersoon de rol van belangrijkste apostel krijgt toebedeeld is ongewijfeld voor velen (en iig voor de SGP vrouwen) een overwinning. Een pyrrusoverwinning als je het het mij vraagt, maar toch.. 
 
Dan de uitwerking; goed aan de film is de soberheid qua dialogen en dat men zich in tracht te houden qua sentiment.  Hier geen effectbejag of sensatielust maar de nadruk op de vreedzame boodschap an sich. Dissonant hierbij is echter de veelvuldig aanzwellende filmmuziek; die hadden ze beter tot een minimum kunnen beperken want dan had het tot een echt integer werkje kunnen worden. Ook fraai zijn de beelden, maar dat geldt voor elke film die in de (Romeinse) oudheid speelt natuurlijk.
Het acteerwerk is ook redelijk sterk. Soms wat overacting maar dan kan bijna niet anders met heilige sprookjesfiguren; die zijn nu eenmaal niet menselijk. 
Dat laatste is dan ook meteen het grootste nadeel van de film; het is gewoon niet geloofwaardig. Waar Martin Scorsese bijvoorbeeld, met zijn last temptation of christ,  de twijfel toeliet (ben ik door god gezonden of gewoon gek?) volgt regisseur Davis teveel het evangelie waardoor de personages niet echt gaan leven. 
Het enige écht interessante aan de film is dan dus ook die nadruk op een vrouw als voornaamste en meest belangrijke godsdienstwaanzinnige. En dat heet dan een 'rehabilitatie' te zijn..

6,5


David Lynch: the art life - VS - Jon Nguyen


Buitengewoon saaie documentaire over het kunstenaarschap van David Lynch. Het bewijst maar weer eens dat artiesten die prachtige werken afleveren niet automatisch zelf bijzonder hoeven te zijn. Het zijn natuurlijk ook de kunstwerken an sich die voor zich moeten spreken, en niet de kunstenaar zelf.  Lynch blijkt dan ook nog eens zo'n kunstenaar te zijn die bijzonder weinig interessants te melden heeft. Zijn vele anekdotes en/of herinneringen zijn meer dan triviaal. Zijn duistere originaliteit speelt zich kennelijk zuiver in zijn onderbewuste af en die krijg je dus niet met een interview. Ander groot nadeel; de film concentreert zich bijna geheel op de periode vóórdat hij films ging maken. Maar met zijn andere kunst is hij lang niet zo onderscheidend als met zijn films. Dus eigenlijk slaat wat mij betreft deze docu als kut op Dirk.
Als (groot) fan van David Lynch als filmmaker vond ik alleen de laatste 10 minuten interessant, als de aanloop naar de produktie van zijn eerste speelflim (Eraserhead) aangestipt wordt.
Volgende keer graag een filmografie dus, en dan de regisseur zelf zo min mogelijk aan het woord laten want dat geeft alleen maar verdere onttovering.  

Inhoud/commentaar: 3  Sfeer/fotografie: 5
Eindoordeel: 4


Centaur - Kirgizië - Aktan Arym Kubat

Omschrijving: poëtisch bedoelde film waarin het hoofdpersonage paarden bevrijdt uit hun stallen om zo het Kirgizische spreekwoord dat 'de paarden de vleugels van de mens zijn' bewaarheid te laten worden. Als dit al warrig klinkt, hoedt u dan voor de rest van de film die een meer dan warrige structuur bevat. Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo ontzettend slecht is opgebouwd. De regisseur wil verschillende verhaallijnen behandelen; van futiliteiten als de dagelijkse beslommeringen van de protagonist tot zware thema's als opkomend kapitalisme em moslim-extremisme, en dat leidt tot een wirwar van onsamenhangende scènes waarvan er geen één indruk wil maken. 

Films uit deze regionen kunnen me meestal wel bekoren maar dit is een absolute misser in het genre. Alleen de bij vlagen mooie plaatjes en de relatief korte duur van de film maken het nog enigszins 'uit te zitten'. 

Scenario: 3   Sfeer/fotografie: 6  Acteerwerk: 5
Eindoordeel: 4,5


Sweet country - Australië - Warwick Thornton
Australische western waarin een aboriginalslaaf uit zelfverdediging 1 van zijn meesters doodt en daarna met zijn vrouw op de vlucht moet slaan om aan zijn belagers te ontkomen.

Al doet de premisse wellicht anders vermoeden; het verhaal is niet op een sensatiebeluste wijze gefilmd. Eerder verstild en met een tragische ondertoon. De bedoeling van de regisseur is immers om middels dit op zichzelf simpele plotje het lot van de oorspronkelijke bewoners van Australië te tonen. Daartoe is de arena verplaatst naar het begin van de vorige eeuw waarin de aboriginals (nog vele malen meer dan anno nu) door hun blanke overheersers werden beschouwd als 'zwart kuddevee' waarmee je kon doen-en laten wat je wilde. Grotendeels vergelijkbaar met de Amerikaanse situatie van cowboys vs indianen dus eigenlijk.. 

Alhoewel het logisch is dat zo'n groot thema klein is gemaakt om het behap-en filmbaar te houden vond ik het plot en vooral de expliciete dialogen toch net iets te simplistisch. Maar de verstilde sfeer en de cinematografie maken heel erg veel goed. In een interview vertelde de regisseur al dat hij zich erg in moest houden om niet louter mooie plaatjes te schieten in het adembenemende landschap (omdat dat maar af zou leiden van de thematiek)  maar dat laat onverlet dat de film nog steeds veel visuele hoogtepunten kent. Ook is evident dat de makers van spaghettiwesterns houden want sommige camerashots kunnen zo in een Sergio Leone film geplaatst worden.  

Als westernliefhebber genoeg om aan je trekken te kunnen komen dus. Maar als serieuze aanklacht tegen de witte overheersing jegens de aboriginals in Australië schiet de film mi wel te kort. Daarvoor zijn ook de karakters te stereotype van toon.

7,5


 

LBJ - VS - Rob Reiner
Regisseur Reiner kennen we vooral van de briljante rock-satire This is Spinal Tap uit 1984, de creepy Stephen King thriller Misery uit 1990  en het rechtbankdrama A few good men uit 1992. Daarna heeft hij eigenlijk vrijwel louter rommel uitgebracht maar met eerdergenoemde films had hij bewezen dat hij het wel kan; goede films maken. 

 LBJ is na al die rommel van de afgelopen 25 (!) jaar eindelijk weer eens een redelijk gelukte titel van Reiners' hand. Het volgt Lyndon Baines Johnson de periode vlak voor-tijdens - en na de aanslag op president Kennedy; een periode waarin hij van vice-president tot president werd gebombadeerd. 

Het beantwoordt niet de vraag of Johnson geweten heeft van de plannen aangaande de moord op Kennedy en doet ook geen suggesties in die richting, maar toch is de materie interessant genoeg.  De film kan gezien worden als een soort mini-house of cards met een blikje achter de schermen van de macht in de hoogste politieke kringen. 

Of het allemaal even historisch accuraat is blijft altijd de vraag, maar Woody Harrelson zet in elk geval een geloofwaardig tactisch-en pragmatische machtspoliticus neer met uiteindelijk meer menselijke trekjes dan je zou verwachten. 
De film mist weliswaar urgentie (want het biedt geen nieuwe inzichten en het roept geen prikkelende vragen op) maar is  wel bovengemiddeld onderhoudend voor een ieder die geïnteresseerd is in recente Amerikaanse geschiedenis en de (on)zekerheden, egotrips en worstelingen van 1 van de meer controversiële ex-presidenten die de VS heeft gekend .

7


Phantom thread - VS - Paul Thomas Anderson

Regisseur Paul Thomas Anderson was eerder verantwoordelijk voor een paar goede films met originele thema's (There will be blood, The master) maar begeeft zich met Phantom thread tot het meest oververtegenwoordigde bioscoopgenre van allemaal; het relatiedrama. Natuurlijk gaat een relatiedrama van Anderson psychologisch gezien wat dieper dan de gemiddelde film met dit thema, en is met de aanwezigheid van (onder andere) Daniel Day Lewis ook het acteerwerk bovengemiddeld, maar toch ontstijgt de film niet het uitgemolken karakter van het genre an sich.  Er had mi ook veel meer ingezeten; dit verhaal over een top- modeontewerper annex controlfreak wiens nieuwe liefje niet zo meegaand is als zijn eerdere minnaressen. Af en toe is er de belofte van heerlijk geslepen manipulatie maar nergens wordt het echt vilein en uiteindelijk blijft alles netjes binnen de voorspelbare lijntjes. Voor liefhebbers van het genre vast een uitstekende film, maar voor iemand die relatiedrama's liever ontloopt (zoals ondergetekende) is dit geen uitzondering die de regel bevestigt.

Scenario: 4   Sfeer/fotografie: 7  Acteerwerk: 8
Eindoordeel: 6,5


Bankier van het verzet - NLD - Joram Lürsen


Omschrijving: waarom o waarom wordt altijd weer die Barry Atsma van stal gehaald bij elke Nederlandse boekverfilming of ander heldenepos? De man met het meest 1-dimensionale emotiepalet van het hele vaderlandse acteursgilde. Of hij nou Vincent van Gogh, Johan de Witt, of hardcore nazi (in een bijrol) speelt; in elke film is hij exact hetzelfde soort personage. En bij deze film is dat extra storend omdat het de verfilming is van het het verhaal van 1 van Neerlands grootste en meest vergeten verzetshelden; Walraven van Hall. De nobele bankier (toen bestond dat nog!) die aan het hoofd stond van een enorme bankenfraude ten tijde van de bezetting waarmee hij het hele verzet kon financieren. De verfilming van dit verhaal is weliswaar onderhoudend, maar mede door eerdergenoemde Atsma weinig pakkend danwel invoelbaar. Het acteerwerk is over het algemeen ouderwets kneuterig en de dialogen zijn simplistisch en expliciet en vaak nogal 'opgezegd' uitgesproken. En dat terwijl het eigenlijke verhaal an sich zoveel te bieden heeft. De ontroering en emoties bij ondergetekende kwamen dan ook pas binnen bij de aftiteling van de film, toen  er eigengemaakte filmopnames van Walraven getoond werden. Toen pas werd hij eindelijk menselijk en werkelijk. 
Goed dat het verhaal eindelijk verteld is (het is vanwege de fraude lang verborgen gehouden) en daarvoor een bonuspunt, maar jammer dat er bij de uitwerking voor deze oppervlakkige regisseur (oa verantwoordelijk voor een draak als 'alles is liefde') en deze kleurloze hoofdrolspeler is gekozen..  

Scenario: 6   Sfeer/fotografie: 7  Acteerwerk: 5
Eindoordeel: 6


The post - VS - Steven Spielberg
Spielbergfilms stonden tot ca 10 jaar geleden garant voor moralistisch Hollywoodsentiment van het ergste soort maar de laatste jaren weet de regisseur zich met de meeste van zijn films behoorlijk in te houden op dat gebied. Zijn politieke drama's van de afgelopen 10 jaar zijn opvallend inhoudelijk zonder teveel emotionele toeters en bellen- en overacting van zijn cast. 

The post is ook weer zo'n Spielbergfilm die me alleszins meeviel. Het heeft meerdere verhaallijnen maar de belangrijkste is toch wel de strijd tussen de persvrijheid en zgn. bescherming van gevoelige overheidsinformatie die begin jaren '70 werd gevoerd. Een strijd die losbarstte toen the new york times (een deel van) geheime overheidsdocumenten publiceerde waaruit bleek dat de Amerikaanse regering moedwillig de verkiezingen in Vietnam saboteerde en de allang verloren Vietnamoorlog voortzette puur uit angst gezichtsverlies te lijden.
De rechter verbood verdere publicaties (geldend voor alle kranten), maar The washington post deed een gewaagde zet...

De film doet qua opbouw en uitwerking denken aan sterke Amerikaanse politieke films uit diezelfde jaren '70 (denk bijv. aan Network, All the president's men); kritisch, inhoudelijk en spannend. 
Eigenlijk is alleen de rol van Meryl Streep als uitgever en tevens enige vrouw in een door mannen geregeerde perswereld een beetje een dissonant in de film. Het enige wél aanwezige sentiment en overacting van de film zit in haar rol en verhaallijn. 
Maar afgezien daarvan een vrij sterke film gebaseerd op ware feiten waarbij het tragische besef ontstaat dat de kritische houding jegens het establisment iets van vroeger tijden lijkt. 
Oké, anno nu is er dagelijkse kritiek op Trump omdat die zo gek als een deur is, maar verder wordt er verdacht weinig kritisch bericht over bijvoorbeeld de grote misstanden in het beleid van de EU, NAVO, wereldbank etc. 
Maar goed, dat is puur een waarneming mijnerzijds waar deze film verder weinig mee van doen heeft..

7,5


The shape of water - VS - Guillermo del Toro


 Omschrijving: sprookje met realistische elementen over een schoonmaakster bij een NASA-achtige organisatie die verliefd wordt op een watermonster dat voor experimenten wordt gebruikt. 100 % Hollywood dus enkel 1-dimensionale personages (of helemaal goed, of helemaal slecht), uitermate voorspelbare plotlijnen, een surplus aan sentiment en een happy end.

En o ja, ook wat aan de haren bijgesleepte politieke misstanden (racisme) die verder geen enkele functie hebben in het verhaal maar wil je een Oscar  winnen moet er tóch iets van politiek correcte moraal in je film zitten. De normalitair goede acteurs en actrices vervallen vaak in overacting. Maar met zulke stereotype rollen kan je wellicht ook niet anders.  
Wel mooi geschoten beelden.

Scenario: 3   Sfeer/fotografie: 8  Acteerwerk: 6
Eindoordeel: 5,5



Lucky - VS - John Carroll Lynch
Het is een verademing om tussen alle Hollywood rommel en de geijkte sentimentele relatiedrama's- of nog erger; de pretentieuze exercities in de diverse bioscopen af en toe een film te ontwaren die wars is van effectbejag, sentiment en pretenties. Zo'n film is Lucky; het regiedebuut van acteur John Carroll Lynch

Eigenlijk is de film vooral een ode aan hoofdrolspeler Harry Dean Stanton die vorig jaar op 91 jarige leeftijd (!) overleed. Het is namelijk overduidelijk dat de film helemaal is opgezet rondom deze markante persoonlijkheid die de cinefiel vooral kent van zijn kleine rol in Alien en vooral van de zwijgzame rol in de deviante western Paris Texas. 
We volgen 'Lucky'; een naar Stanton zelf gemodelleerd non-conformistische bejaarde die zijn einde tegemoet ziet een korte periode in zijn leven,  die vooral bestaat uit dagelijkse bezoekjes aan zijn stamcafé, buurtwinkel en buurtbijeenkomsten. Alwaar de oude man dan graag zijn cynisch-atheïstische filosofiëen mag spuien in vaak geestige one-liners. 
Veel meer is het niet, maar eigenlijk is dat dus juist een verademing. De film is een must-see voor een ieder die behoefte heeft aan onthaasting. 

Toch had ik er stiekem wel iets meer van verwacht; meer humor en beter uitgewerkte (quasi-filosofische) dialogen bijvoorbeeld. Het is geen parel als enigszins vergelijkbare films als Nebraska of een sigarenwinkelfilm van Jarmusch uit de jaren '90. Er hadden wat meer scénes in moeten zitten met personages als Howard, gespeeld door  David Lynch. Een personage op zoek naar zijn beste vriend die is weggelopen; een landschildpad met het tragische lot dat hij zijn lijkenkist zijn leven lang met zich mee moet dragen.  Meer van deze running gags met prachtig filosofische metaforen had het tot een onvergetelijk meesterwerkje kunnen maken. Maar de film kent vooral vrijblijvende losse flodders. Vermakelijk, maar niet met eeuwigheidswaarde voor het filmgeheugen. 
Tot slot moet nog even het werkelijk prachtig door Stanton gezongen mariachinummer vermeld worden. Om tranen van in je ogen te krijgen, zo'n intens mooie melancholie. Alleen dat is al een reisje naar de bioscoop waard. 


8-


 De wilde stad - NLD - Mark Verkerk


Omschrijving: dit had best een aardige documentaire over het dierenleven in Amsterdam kunnen zijn als de makers niet hadden gekozen voor een mega-infantiele voice-over en een soundtrack met het slechtste wat de (sowieso al niet al te beste) Nederlandse muziekscene te bieden heeft.  Ook misplaatst is de grote aandacht voor mega-evenementen als koningsdag, de jaarlijkse grachtenzwemwedstrijd en de gaypride botenparade in een film die suggereert zich te focussen op het dierenleven in de stad. 
Afgezien van een paar mooie beelden mag deze documentaire dus als een volkomen miskleun beschouwd worden. 

inhoud/commentaar: 1 sfeer/fotografie: 7 
Eindoordeel: 4



The insult - Libanon - Ziad Doueiri
Sterk geacteerd drama waarin een ogenschijnlijk triviaal incident tussen een christelijke Libanese burger en een Palestijnse opzichter ontaardt in een rechtsgang waarin de civiele zaak al snel hevig politiek-populistische trekjes krijgt. En daarna escaleert in een soort van volksconflict tussen de aanhangers van beide politieke groeperingen. 

De film is dan ook (voor een deel) een goede sfeertekening van de politieke spanningen in Libanon; het semi-democratische land dat sowieso een unieke positie inneemt in de Arabische wereld. 

De eerste helft van de film is sterk en geloofwaardig maar daarna gaat het toch wel een beetje mis. Het verloop van de gebeurtenissen, alsmede de achtergronden van de hoofdpersonages, passen iets te perfect als een puzzeltje in elkaar (op een manier die je in het echte leven niet snel zal tegenkomen) en het Hollywoodiaanse einde maakt het allemaal alsnog erg ongeloofwaardig. 
De 'feel good-moralistische afwikkeling' verklaart wellicht wel waarom deze film de grootste kanshebber is om de oscar voor beste niet-Engelstalige film te winnen.  En dat is zelden een goed teken.. 

Op basis van de sterke eerste helft en het goede acteerwerk evenwel toch een ruime voldoende.

7


 
I Tonya
- VS - Graig Gillespie
Biopic over de olympisch kunstschaatser Tonya Harding die vooral bekend is geworden vanwege haar vermeende aandeel in de aanslag op haar concurrente Nacy Kerrigan.

De film wordt met veel vaart en humor gepresenteerd door middel van (nagespeelde) interviews met de hoofdrolspelers en met behulp van voice-overs op een manier die we vooral kennen van Scorseses' Goodfellas  en Casino
Het niveau van deze meesterwerkjes haalt deze film bij lange na niet, maar de toonzetting maakt het wel vermakelijk om naar te kijken. Ook als je, net als ondergetekende, helemaal niets, maar dan ook niets, met kunstschaatsen hebt. 

Het verhaal concentreert zich vooral op het 'achterbuurt milieu' waar Harding uit afkomstig is, dat haaks staat op het kunstschaatswereldje waar alles draait om representatieve netheid en zogenaamde beschaving. Die paradox werkt van zichzelf al hilarisch uit en daarom is het wat jammer dat de personages wat té vet (lees: karikaturaal) zijn aangezet.  Daardoor worden de karakters nergens écht geloofwaardig waardoor de tragiek van de vertelling (die wel degelijk aanwezig is) niet goed invoelbaar wordt. 

Zo schippert de fim een beetje tussen comedy en drama. Sterker was geweest als de makers een duidelijker keuze hadden gemaakt tussen 1 van deze 2 disciplines, want nu is het van allebei nét niet goed genoeg.
Maar het is wel goed genoeg voor een iets uitgebreidere recensie en een redelijke beoordeling op deze site.

7


 Marlina the murderer - Indonesië - Mouly Surya


Omschrijving: vooraf had ik veel verwacht van deze film die in de pers wordt opgehemeld en omschreven als 'feministische western'. Bij het woord 'western' ren ik sowieso al als een hondsolle pitbull naar de bioscoop en de toevoeging 'feminstisch' prikkelt de nieuwsgierigheid nog meer. Maar zoals zo vaak slaan de omschrijvingen weinig kant noch wal. Want feitelijk is het 'gewoon' een film met een zeer mager scenario en een overkill aan overbodige of matig uitgewerkte scènes. Het wannabe-Jarmusch-achtige absurdisme werkt niet en ook het acteerwerk van een aantal acteurs laat nogal te wensen over (Peppi en Kokki revisited). Het feministische aspect moet waarschijnlijk zijn dat de hoofdrolspeelster een paar karikaturale mannelijke personages met haar hakmes van het hoofd ontdoet. Verder heeft het vlakke verhaaltje niet zoveel om het lijf. Wel een mooie fotografie, prettig lome montage  en Morricone-achtige muziekjes af-en toe. Toch nog een nipte voldoende om die reden. 

Scenario: 4  Sfeer/fotografie: 8  Acteerwerk: 5
Eindoordeel: 6-



Downsizing - VS - Alexander Payne

Omschrijving: na het sublieme Nebraska uit 2013 stelt regisseur Payne erg teleur met zijn nieuwste film Downsizing. Het format (Noorse uitvinders hebben een manier gevonden mensen tot zo'n 12 cm te verkleinen en daarmee het milieu te ontlasten) biedt vele mogelijkheden maar die worden in deze film nauwelijks benut. De toon is luchtig als een comedy maar het probleem is dat er zeer weinig te lachen valt. Een vlak -en nogal oppervlakkig uitgewerkt verhaaltje met de nadruk op romantiek is het uiteindelijke resultaat. Dat die kleurloze 'all American' Matt Damon de hoofdrol speelt helpt ook al niet mee. Eigenlijk zijn alleen de fraaie SF-achtige visuals de moeite waard. 

Scenario: 4  Sfeer/fotografie: 7  Acteerwerk: 5
Eindoordeel: 5+


Billy - NLD - Theo Maassen


Omschrijving: deze debuutfilm van cabaretier Maassen heeft een aardig en origineel uitgangspunt wanneer een succesvol buikpreker wordt gevolgd die in een identiteitscrisis zit omdat hij enkel via zijn pop durft te leven. Maar met dat uitgangspunt wordt niet veel meer gedaan dan een lading puberale poep-pies-en vooral seksgrappen te maken.  Maassen (alhoewel grappig)  heeft als cabaretier al niet al teveel diepgang maar deze film is écht té makkelijk. De hoofdrolspeler maakt echter nog het beste van de vaak wat goedkope grollen. En de film bevast zowaar nog een paar scènes die wel de moeite waard zijn. 

Scenario: 5   Sfeer/fotografie: 5  Acteerwerk: 7
Eindoordeel: 6-


Darkest hour - UK - Joe Wright
Beperkte biopic over Winston Churchill vlak voor, en nadat- hij tot oorlogspremier is gekozen in het Engeland ten tijde van de tweede wereldoorlog. 

De film concentreert zich vooral op de strijd die Churchill binnen de eigen gelederen moest voeren om zijn beleid van oorlogvoeren door te zetten, terwijl de Duitsers het land al bijna op de knieën had. Zijn collega's van het ministerie van oorlog pleitten in deze donkere dagen vrijwel allemaal voor vredesbesprekingen met Hitler,  en Churchill werd er ernstig door aan het wankelen gebracht. De uiteindelijke uitkomst mag echter bij een ieder met een beetje historisch besef als bekend worden verondersteld en ga ik hier dus niet geven.

Ik vond de film vooral geslaagd als interessant geschiedenislesje. De keuze om Churchill niet (voorspelbaar) als held tegenover Hitler te zetten maar de nadruk op die strijd tegen de eigen defaitistische achterban te leggen, incluis alle twijfels,  is psychologisch vele malen interessanter. Het is bovendien ook een deel van de WO 2 geschiedenis die bij mijn weten ook niet, en in elk geval niet zo sterk, is getoond. 
Ook sterk van de film is dat de retorische kracht van Churchiill (uiteindelijk toch zijn sterkste wapen) enorm wordt benadrukt. Er komt zelfs een knipoog naar de meester van de retorica, de Romeinse senator Cicero, voorbij. 

Zodoende is dit een film met weinig fysieke actie cq oorlogsbeelden maar wel één die een interessant blikje achter de politieke schermen biedt van een wanhopig land in oorlogstijd. Met een Gary Oldman die Churchill zeker naarmate de film vordert steeds geloofwaardiger weet neer te zetten. Krijgt ie vast een Oscar voor. 
Er zitten wel een paar missers in de film (met name de uitermate clichématige rol van de secretaresse/typiste en een volstrekt ongeloofwaardige metroscène) maar over het geheel genomen de eerste geslaagde film van 2018 wat mij betreft 
(al komt dat wellicht vooral omdat het onderwerp me zo interesseert). 

8


 

Three billboards outside ebbing, Missouri - VS - Martin McDonagh
Regisseur McDonagh was eerder verantwoordelijk voor de zwartkomische meesterwerkjes Seven psychopats en (vooral) In bruges. Derhalve had ik hoge verwachtingen van deze nieuwe film, zeker gezien de meesterlijke cast met McDormand, Harrelson en Rockwell. 

Met de prestaties van deze cast is inderdaad weinig mis. En ook het scenario, over een vrouw die een wraakexercitie begint op de plaatselijke politie omdat ze te weinig doen de daders van haar bruut vermoorde dochter op te sporen, biedt voldoende verrassingslelementen. Het probleem zit 'm echter in de toonzetting van de film. Die is namelijk, in tegenstelling tot de voorgangers, behoorlijk 'mainstream'te noemen. Er zitten zelfs een aantal onvervalst sentimentele scènes in die tot overmaat van ramp ook nog worden begeleid door nóg sentimentelere filmmuziek. 
Het verklaart de vele oscarnominaties wellicht, maar ondergetekende is er niet zo van gediend. Temeer het zo zonde is dat er op deze manier weer een favoriete regisseur van het alsmaar magerder wordende lijstje geschrapt kan worden als deze lijn wordt doorgezet.. 

Godzijdank vormen deze miskleunen niet de hoofdmoot, en blijft er nog genoeg te genieten over. Met name dus van de 3 sterke hoofdrolspelers, en een handjevol sterke scènes.

7


 All the Money in the World - VS - Ridley Scott

Omschrijving: neefje van miljairdair en oliemagnaat John Paul Getty wordt ontvoerd en deze verpersoonlijking van Ebenezer Scrooge weigert het losgeld te betalen. Moeder van het neefje gaat dan met hulp van mannetjesputter Mark Wahlberg zelf op jacht naar de kidnappers. Dit op ware feiten gebaseerde verhaal wederom zielloos en zonder spanning geregisseerd door Scott; de regisseur die 15 jaar geleden al met pensioen had moeten gaan. Personages zijn daarbij ook nog eens vlak en uitermate karikaturaal. Enige spannende is de wetenschap dat Kevin Spacey eruit is geknipt vanwege de overdadige metoo beschuldigingen aan zijn adres. Vervanger Plummer geeft een staaltje overacting ten beste. 

Scenario: 5  Sfeer/ Fotografie: 4  Acteerwerk: 5 

Eindoordeel:4,5


You were never really here - VS - Lynne Ramsay


Omschrijving: zwaar gehypte film over een getroubleerde huurmoordenaar waarin ont-zet-tend veel leentjebuur wordt gespeeld bij vergelijkbare genrefilms (met name die van Martin Scorsese en Nicolas Winding Refn). 
Joachim Phoenix is weer in vorm, maar het plot en de beeldtaal puilen beiden uit van het jatwerk.  Bijna tegen het schandalige aan.   

Scenario: 5  Sfeer/ fotografie: 7  Acteerwerk: 8

Eindoordeel: 6,5


NB:

U zult vanaf dit jaar veel minder -en minder uitgebreide- filmbesprekingen op deze site vinden dan voorheen. Reden is de matiger kwaliteit - en het minder diverse aanbod-  van de  films in de diverse bioscopen. Door de goedkope filmpassen is het bioscoopbezoek toegankelijker geworden voor velen met als gevolg dat er meer 'mainstream' wordt geprogrammeerd. Deze conclusie heb ik niet zelf verzonnen; dat is me door mailcontact met diverse programmeurs van filmhuizen duidelijk geworden.
De oorzaak ligt vooral bij de distributeurs die de voorselecties maken; die selecteren voor de voornaamste doelgroep(en); bij de filmhuizen is dat de vrouw van middelbare leeftijd en hoger, bij de pathé zijn dat de gezinnen en de popcorn-jongeren.

Concreet houdt dat in: filmhuizen draaien voornamelijk nog liefdes-relatie-familie-en coming of age drama's en Pathé doet hetzelfde, aangevuld met de romcoms, familiefilms, actiegeweld en blockbusters. Voor relatief afwijkende dwarse films (waar ik van houd) is vaak slechts nog plek als de regisseur gerenommeerd is, of als er vele prijzen zijn gewonnen door de makers op de diverse filmfstivals (meestal de hypes dus). 
Uiteraard zullen er af-en toe uitzonderingen in de programmering zijn, maar over het algemeen zijn het dus de 13 in een dozijnfilms en de hypes die meer-en meer het aanbod gaan bepalen. Oftewel; voor mij is er weinig lol meer aan al die meuk te bezoeken, laat staan ze te bespreken. Daar komt nog bij dat ik het afgelopen decennium ontzettend veel films heb gezien en daardoor een soort van verzadiging is opgetreden; ik zie vrijwel louter herhalingsoefeningen op het scherm voorbijkomen terwijl ik juist zo graag word verrast!

Vanaf nu bespreek ik dus alleen uitgebreid de films die enigszins afwijken of waar überhaupt nog iets interressants over te zeggen valt (in mijn opinie). In positieve danwel negatieve zin. 
De andere films bespreek ik óf niet, óf zal ze slechts becijferen met een zeer korte omschrijving.